‘Je stapt binnen, schenkt koffie in, en ineens zit je midden in iemands levensverhaal’

Ze noemen zichzelf geen vrijwilligers, maar sfeermakers. En eerlijk is eerlijk: wie ze samen ziet binnenwandelen bij Wij zijn Zuiderschans in Den Bosch, begrijpt meteen waarom. Jeffrey, Joep en soms huisgenoot Jesse brengen iets wat moeilijk in functiebeschrijvingen te vangen is: energie, warmte en gewoon… lekker veel gezelligheid.

We spraken Jeffrey en Joep, beiden 21, beiden student International Business, beiden Bosschenaar-in-adoptie, over hoe ze in de ouderenzorg belandden, wat hun band als vrienden zo bijzonder maakt en waarom ze ieder bezoek afsluiten met het gevoel dat ze “weer even in een andere wereld hebben geleefd.”

Een spontaan begin

Jeffrey begint te lachen wanneer we vragen hoe het is begonnen. “In mijn eerste jaar werkte ik in de ouderenzorg als medewerker gastvrijheid, in de regio waar ik vandaan kom. Toen ik naar Den Bosch verhuisde, ging ik de sales in. Leuk hoor, maar ik miste dat stukje betekenis. Dat gevoel dat je écht iets voor iemand doet. Dus ben ik gaan zoeken naar verzorgingshuizen hier. Via Inge (vrijwilligerscoördinator bij Van Neynsel, red.) kwam ik bij Van Neynsel terecht, gewoon eens langsgegaan… en toen dacht ik: ja, dit is het.”

Al snel haakten zijn huisgenoten aan. Joep: “Jef kwam altijd terug met verhalen die me zo raakten. Over hoe blij ouderen worden van een simpel praatje of een kop koffie. Dan wil je dat zelf ook ervaren. Dus ik ging mee, en dat was eigenlijk meteen een schot in de roos.”

In het begin gingen ze nog met een hele groep huisgenoten. “Eén avond per week, de hele bups mee”, vertelt Jeffrey. “Dat werd soms wat minder door onze drukke studie, maar Joep en ik gaan nog steeds samen. En Jesse sluit af en toe aan.” De rol van een ‘sfeermaker’ in één zin? Jeffrey hoeft er niet lang over na te denken: “Je brengt sfeer om mensen op te vrolijken, zodat het zorgteam ruimte houdt om hun werk te doen. En dat met een flinke dosis jong enthousiasme.” En dat werkt. Volgens de jongens is juist die jonge energie iets unieks: “Als je met een paar vrienden binnenkomt, gebeurt er meteen iets in de ruimte. Bewoners fleuren op, gesprekken komen los, en soms ontstaat er zowaar een klein feestje.”

De magie van kleine dingen

Het gaat niet om grote activiteiten, zoals bingo of workshops. “Wij doen wat werkt”, zegt Joep. “Kletsen, krantje lezen, grapjes maken. Soms gewoon naast iemand zitten.” Jeffrey vult aan: “Wat ik het mooiste vind, is dat één opmerking of herinnering iets bij iemand kan losmaken. Dan bloeit iemand ineens op en vertelt een verhaal van vroeger. Dan weet je: hierom doe ik het.”

De vriendendynamiek

Werken met vrienden maakt het makkelijker, zeggen ze. “Je kent elkaar door en door”, aldus Joep. “Daardoor kun je heel natuurlijk afwisselen. De één maakt een grapje, de ander pikt het op. Je vult elkaar aan zonder dat je erover na hoeft te denken.”

Een typische dienst

“Nadat de bewoners ‘s avonds hebben gegeten, schuiven wij aan voor de koffie”, vertelt Jeffrey. “We gaan altijd beide woonkamers even langs. Vaak zijn we er een uur tot anderhalf uur. Er is geen plan of lijst met taken. Je kijkt gewoon wie behoefte heeft aan aandacht. En soms ontstaan de leukste gesprekken met mensen van wie je dat helemaal niet verwacht.”
Bewoners met dementie benaderen ze rustig en subtiel. “We proberen altijd het gesprek aan te gaan”, zegt Joep. “En als iemand het niet fijn vindt, dan laat je dat. Het zorgteam is er natuurlijk ook altijd voor ondersteuning.”

Een onverwacht bezoek

Halverwege het gesprek schuift een vrolijke bewoner aan, nieuwsgierig geworden door de bekende stemmen in de verte. “Ah, daar zijn mijn jongens”, glundert ze. “Altijd lachen met die gasten.”
Ze vertelt over het beroemde autootje-naar-Spanje-verhaal, dat inmiddels legendarisch is geworden in de huiskamer. Jeffrey legt uit: “We wilden met een oude Volkswagenbus naar Spanje, maar die was niet beschikbaar. Dus kochten we de allergoedkoopste auto die we konden vinden, echt zo’n barrel. En zijn daarmee gegaan. Natuurlijk moesten we ‘m even laten zien aan de bewoners. Nou… ze hebben nog weken gelachen.”
De aangeschoven bewoner schiet nog een herinnering te binnen over haar man, ook gek op auto’s, die ooit spontaan naar Salou reed “om te kijken hoe ver ze zouden komen”. De jongens luisteren en lachen mee. Het voelt alsof iedereen elkaar al jaren kent.

Socialer

Joep wordt even serieus: “Je leert er zó veel van. Over mensen, over jezelf. Je wordt socialer, geduldiger, flexibeler. Het zijn echt soft skills die je meeneemt voor de rest van je leven.” Jeffrey knikt: “Het mooiste is dat je iets doet wat direct impact heeft. Als je weer naar huis gaat weet je: ik heb iemands dag beter gemaakt. Dat is toch goud?” Ook hun omgeving reageert enthousiast, soms zelfs verbaasd. “De broertjes van Jeffrey willen nu ook iets vergelijkbaars doen”, zegt Joep lachend. “Het werkt aanstekelijk.”

Tip voor andere vriendengroepen

“Gewoon proberen”, zeggen ze tegelijk. “Loop een keer binnen, drink koffie, kijk hoe het voelt. Het kost je misschien anderhalf uur, maar je betekent enorm veel. En je wereld wordt groter. Soms lopen we naar buiten en voelt het alsof we uit een heel andere dimensie komen. Op een mooie manier.”
Misschien ontstaat er zelfs een nieuw idee: “Hoe tof zou het zijn”, droomt Jeffrey, “als we dit uitbreiden via bijvoorbeeld een studentenvereniging? Eerst koffie drinken met bewoners, daarna met z’n allen de stad in. Je verbindt generaties, dat is toch fantastisch?”

Fotobijschrift: Jeffrey (links) en Joep