Muziekmaatjes
Een uur lang liedjes zingen, koffie erbij, en lekker wat slappe klets. Dat is al jarenlang de succesformule van het Eemwijkkoor, dat elke donderdagavond repeteert. De redactie van ons huisblad d’n Hendrik sloot aan op de eerste avond na een kort zomerreces. En de deelnemers bleven maar binnenstromen. “Zo druk heb ik het nog nooit gezien”, lachte vrijwilliger Arno Durieux verbaasd.
Zo’n vier jaar geleden begon Arno met het koor, bijgestaan door de al net zo fanatieke vrijwilligers Josefien, Bas en Agnes. Arno is de muzikaal leider, Agnes zingt het hardst mee van iedereen, lijkt alle liedjes van buiten te kennen en helpt aanwezigen als ze de juiste pagina zo snel niet kunnen vinden. Josefien en Bas houden zich wat meer op de achtergrond, maar zorgen dat iedereen voorzien blijft van een natje en een droogje. Een perfect geoliede vrijwilligersmachine bij Van Neynsel Eemwijk.
Laagdrempelig
Het koor heeft een vaste kern van ongeveer 10 personen, en verder is het een soort zoete inval. Dat kan ook, want liedjes hoeven niet uit het hoofd gezongen te worden en alles is éénstemmig, dus iedereen kan altijd meedoen. “De laagdrempeligheid is precies de bedoeling”, vertelt Arno. “En het voordeel van niets uit het hoofd leren is ook dat we heel vaak nieuwe liedjes kunnen toevoegen aan het repertoire. Het wordt dus nooit saai.”
Nederlandstalig
Met een orkestband op de achtergrond wordt de ruimte ruim een uur lang gevuld met Nederlandstalige liedjes. Arno: “Ik opper wel eens om ook een paar Engelstalige nummers te zingen, maar de meningen daarover zijn verdeeld. Dus houden we het maar bij Nederlandstalig.”
Wim Sonneveld is heel geliefd, en ook een uitgebreid repertoire van Ja Zuster Nee Zuster passeert de revue. Zitten er schunnige teksten tussen, dan gaan vele oogjes glunderen. En als er eens lekker uit volle borst gezongen mag worden, dan wordt dat op aangeven van Arno en Agnes volop gedaan. Maar niets hoeft. Een bewoner die door haar dementie niet meer praat, zit toch tussen haar medebewoners aan tafel. Ze roert in haar koffie en kijkt een uur lang in alle rust rond. Een Oekraïense vrouw die de Nederlandse taal niet spreekt, lacht het volle uur en mompelt af en toe wat mee, alsof ze toch wat teksten kent. Alles is goed.
M’n opa
En natuurlijk halen veel liedjes ook herinneringen boven. Na het populaire ‘M’n opa’ van Ja Zuster Nee Zuster is de laatste klank van de muziek nog niet weggevaagd, of een mevrouw draait zich naar haar buurvrouw. “Ik had zo’n opa. Echt precies zo’n opa.” En de herinneringen stromen over haar lippen.
